دختر جوانی با صورت برافروخته و در حالی که می لرزید نزد استادش آمد . او با شرمساری

گفت : ((من در مشاجره با یک دوست ، سخنانی تند و ناخوشایند بر زبان آوردم و صدایم چنان

 از خشم بالا رفت که مانند رعد آسمان ، رعب انگیز شد . به من بگو چگونه می توانم

اشتباهی را که مرتکب شده ام ، اصلاح کنم ؟))

استاد یک برگ قرمز برداشت و آن را شصت و چهار قسمت کرد . سپس تکه های کاغذ را به

آن دختر داد و گفت : ((برو و این کاغذها را در خیابان پخش کن .))

دختر از دستور مرد مقدس اطاعت کرد و به پخش کردن تکه های کاغذ در خیابان پرداخت . در

 همان حین باد شدیدی وزیدن گرفت و تکه های کاغذ را به این سو و آن سو برد و از معرض دید

 ، دور کرد .

هنگامی که دختر جوان نزد مرد پارسا بازگشت ، استاد به او گفت :((فرزندم ، اکنون برو ، آن

تکه های کاغذ را جمع کن و برایم بیاور . ))

دختر به خیابان رفت و به جست و جوی تکه های کاغذ کوچک پرداخت ، اما چه نصیبش شد ،

او حتی نتوانست یک تکه از آن کاغذ ها را بیابد !

دخترک پس از این جست و جوی بیهوده ، نزد مرد زاهد بازگشت و گفت : (( من حتی

نتوانستم یک تکه از آن کاغذ ها را پیدا کنم ! ))

استاد پاسخ داد : (( کلماتی که بر زبان می آوری نیز چنین هستند ، طولی نمی کشد که لبان

 تو را ترک می کنند ، پراکنده گشته و آنگاه برای همیشه گم می شوند . در این زمان دیگر هیچ

 کاری از دست تو بر نمی آید . تو هرگز نمی توانی دوباره آنها را به جای نخست بازگردانی .

بنابر این باید مراقب کلماتی که به کار می بری ، باشی . پیش از آن که به صحبت بپردازی ،

 ابتدا ، اطمینان پیدا کن آنچه می خواهی بگویی از سکوت بهتر است ، در غیر این صورت

ساکت بمان . اگر فقط این قانون ساده را رعایت کنی هرگز از گفته خود پشیمان نخواهی

شد . )) 

مغازه ای را  گرفت . زن پس از مدتی پر حرفی نتوانست آدرس را درست و حسابی شرح

دهد . لذا پیشنهاد کرد جوان را همراهی کند .

راه افتادند و مشغول صحبت شدند . اتفاقا مسیر کمی سر بالایی بود و راه رفتن برای زن

مشکل ، اما او با نیرویی فوق العاده تمام راه را طی کرد و مغازه را به پسرک نشان داد .

جوان که بسیار شرمنده شده بود ، از او تشکر کرد ، اما زن سالخورده گفت : (( لازم به تشکر

 نیست . من باید از تو ممنون باشم . )) جوان حیرت زده پرسید : (( چرا شما ؟ ))

زن پاسخ داد : (( تو امروز به من ثابت کردی که هنوز هم می توانم کار مثبتی انجام دهم و به

کسی کمک کنم . بنابراین از اینکه احساس مفید بودن را در من زنده کردی ، بسیار

متشکرم . ))

وقتی زندگی چیز زیادی به شما نمی دهد به خاطر اینست که شما چیز زیادی

از آن نخواسته اید

******

در اندیشه آنچه کرده ای مباش ؛ در اندیشه آنچه نکرده ای باش

******

امید درمانی است که شفا نمیدهد ؛ ولی کمک می کند تا درد را تحمل کنیم

******

اگر هر روز راهت را عوض کنی هرگز به مقصد نخواهی رسید

******

کسانی که نمی توانند فرصت کافی برای تفریح و ورزش بیابند دیر یا زود فرصت

برای بیماری پیدا خواهند کرد

******

کسانی که در انتظار زمان نشسته اند آنرا از دست خواهند داد

******

کسی که در آفتاب زحمت کشیده حق دارد در سایه استراحت کند

******

اگر خود را برای آینده آماده نسازید به زودی متوجه خواهید شد که متعلق به

گذشته هستید

******

خداوند به هر پرنده ای دانه ای می دهد ولی آن را داخل لانه اش نمی اندازد

******

تنها راهی که به شکست می انجامد تلاش نکردن است

******

از لجاجت بپرهیزید که آغازش جهل و پایانش پشیمانی است

******

کسی که به امید شانس نشسته باشد سالها قبل مرده است

روزها گذشت و گنجش با خدا هیچ نگفت...

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هربار به فرشتگان اینگونه می گفت : من تنها

گوشی هستم که غصه هایش را میشنود ، و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می

دارد وسرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند،گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود " بامن بگو

 از انچه سنگینی سینه توست " گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم ارامگاه خستگی هایم

 بودو سر پناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی.

این توفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی از لانه محقرم؟کجای دنیا را گرفته بود؟و

سنگینی بغضی راه بر کلامش بست.

سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت"ماری در راه لانه ات بود خواب بودی باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند انگاه تو از

کمین مار پر گشودی " گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت " و چه بسیار بلا ها به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام

برخاستی " اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت . های

های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد...

یکروز وقتى کارمندان به اداره رسیدند، اطلاعیه بزرگى را در تابلوى اعلانات دیدند که روى آن

 نوشته شده بود:

«دیروز فردى که مانع پیشرفت شما در این اداره بود درگذشت. شما را به شرکت در مراسم

 تشییع جنازه که ساعت ١٠ در سالن اجتماعات برگزار مى‌شود دعوت مى‌کنیم.»

دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است تقويم اش پر شده بود و

تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود.

پريشان و آشفته شد و عصباني نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد داد زد و بد و

بيراه گفت خدا سكوت كرد. آسمان و زمين را به هم ريخت خدا سكوت كرد. دلش گرفت و

گريست و به سجاده افتاد خدا سكوتش را شكست و گفت: عزيزم اما يك روز ديگر رفت و

تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي تنها يك روز ديگر باقي مانده است

بيا و حداقل اين يك روز را زندگي كن.

او با هق هقش گفت: يك روز چه مي توانم بكنم؟

خدا گفت: هر كس كه لذت يك روز زمين را تجربه كند گويي هزار سال زيسته است آنكه

امروزش را در نيابد هزار سال هم به كارش نمي آيد.

آنگاه هم يك روز را در دستهايش ريخت و گفت برو و زندگي كن. او مات و مبهوت به زندگي

نگاه كرد كه در گودي دستش مي درخشيد اما مي ترسيد حركت كند مي ترسيد راه برود

مي ترسيد زندگي از لاي انگشتش بريزد. قدري ايستاد و با خودش گفت: وقتي فردايي

ندارم نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد؟ بگذار اين يك مشت زندگي را مصرف كنم

آن وقت شروع به دويدن كرد زندگي را بر رويش ريخت و پاشيد آن را نوشيد زندگي را بوييد

چنان به وجد آمد كه ديد مي تواند تا ته دنيا بدود مي تواند بال بزند مي تواند پا روي

خورشيد بگذارد.

او در آن يك روز آسمان خراش بنا نكرد زميني را مالك نشد مقامي را بدست نياورد اما در

همان يك روز دست به پوست درخت كشيد روي چمن خوابيد كفش دوزكي را تماشا كرد و

سرش را بالا گرفت و ابر را ديد...

به آنهايي كه نمي شناخت سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد او

در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد و لذت بر او سرشار شد و بخشيد. عاشق

شد و عبور كرد و تمام شد او همان يك روز را زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خداوند

نوشتند امروز كسي درگذشته كسي كه هزار سال زيسته بود.